ในแล็บชิป ระบบปรับอากาศมักให้ภาพที่สวนความรู้สึก: ในฤดูร้อน ตู้ปรับอากาศทำความเย็นและลดความชื้นอยู่ด้านหนึ่ง แล้วก็รีฮีตอีกด้านหนึ่ง คือเพิ่งทำให้อากาศเย็นลงถึงจุดน้ำค้างที่ค่อนข้างต่ำ แล้วจึงอุ่นกลับจนถึงอุณหภูมิที่ส่งเข้าห้องได้ นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดในการออกแบบ แต่เป็นต้นทุนที่มักต้องจ่ายเมื่อรวมอุณหภูมิ ความชื้น และความสะอาดไว้ในเครื่องเดียวกัน
ข้อสรุป: แนวทางที่แน่นอนกว่าคือแยกสามงานออกจากกัน ใช้เครื่องปรับอากาศเติมอากาศภายนอก (MAU) ดูแลความชื้นและความดันบวก โดยปรับอากาศภายนอกให้ถึงจุดน้ำค้างที่ต้องการ ใช้คอยล์ทำความเย็นแห้ง (DCC, Dry Cooling Coil ซึ่งไม่ใช่ดรายคูลเลอร์หรือหอทำความเย็นแห้ง) ดูแลความร้อนสัมผัสในห้อง โดยให้อุณหภูมิน้ำจ่ายสูงกว่าจุดน้ำค้างจริง ณ เวลานั้นของโซนที่จ่ายลม เพื่อให้คอยล์คงสภาพแห้ง ลดอุณหภูมิได้อย่างเดียวโดยไม่ลดความชื้น และใช้ชุดพัดลมกรอง (FFU) ดูแลปริมาณลมหมุนเวียนและการกรองเพื่อรักษาความสะอาด ส่วนน้ำเย็นนั้นแบ่งเป็นสองวงจร น้ำเย็นอุณหภูมิต่ำใช้ลดความชื้นของอากาศภายนอกอย่างละเอียด น้ำเย็นอุณหภูมิปานกลางใช้พรีคูลอากาศภายนอกและรับความร้อนสัมผัสในห้อง การรีฮีตควรให้ความสำคัญกับการกู้คืนความร้อนจากคอนเดนเซอร์ก่อน ไม่ใช่พึ่งฮีตเตอร์ไฟฟ้ามาชดเชย อุณหภูมิน้ำ จุดน้ำค้าง ปริมาณลม และชุดอุปกรณ์ที่แท้จริงต้องยึดตามข้อกำหนดของกระบวนการ แบบออกแบบของโครงการ และเอกสารผู้ผลิต จะนำกำลังเครื่องหรือจำนวนเครื่องของโครงการใดโครงการหนึ่งมาเป็นค่าออกแบบทั่วไปไม่ได้
บทความนี้พิจารณาจากมุมของ NUNXIN (暖心自控) ซึ่งทำงานด้านอุณหภูมิ ความชื้น และการควบคุมของโรงงานคลีนรูม เพื่ออธิบายว่าเหตุใดโครงนี้จึงช่วยลดงานที่สูญเปล่าอย่าง “ทำให้เย็นแล้วค่อยอุ่นกลับ” และแนวคิดใดที่พอจะยึดเป็นกรอบได้ บทความไม่ได้อ้างกรณีจากหน้างานของบุคคลที่สาม และไม่นำพื้นที่ ปริมาณลมระบาย และกำลังทำความเย็นจากโครงการของผู้อื่นมาเขียนเป็นตัวเลขที่แล็บชิปทุกแห่งต้องลอกตาม
ทำไมระบบปรับอากาศในแล็บชิปจึงดูแลยากเป็นพิเศษ?
พื้นที่อาคารของแล็บชิปมักไม่ได้ใหญ่พิเศษ แต่สำหรับงานระบบปรับอากาศแล้ว โดยทั่วไปมันดูแลยากกว่าเครื่องปรับอากาศเพื่อความสบายทั่วไปมาก มีสามลักษณะที่พบบ่อย ซึ่งจะกำหนดแนวทางโดยตรง
อย่างแรกคือต้องเดินเครื่องต่อเนื่อง แม้กลางคืนจะไม