อุณหภูมิและความชื้นในคลีนรูมเป็นตัวชี้วัดที่แยกจากกัน แต่มักถูกจัดการเหมือนเป็นเรื่องเดียว: อุณหภูมิสูงก็เพิ่มความเย็น ความชื้นเกินก็เพิ่มความเย็นเช่นกัน การเพิ่มความเย็นช่วยลดอุณหภูมิและลดความชื้นได้จริง แต่เมื่อเย็นเกินไปก็ต้องรีฮีตกลับ พลังงานเพิ่มขึ้นหลายเท่า ขณะที่ความชื้นก็อาจยังไม่ได้ตามเป้า
ปัญหาอยู่ที่เกณฑ์การตัดสิน การคุมความชื้นได้หรือไม่ขึ้นกับว่าจุดน้ำค้างของลมจ่ายที่ออกจากเครื่องต่ำกว่าจุดน้ำค้างของอากาศในห้องหรือไม่ ซึ่งเป็นคนละเรื่องกับอุณหภูมิน้ำเย็นที่จ่าย
1. ขอบเขตความสามารถของสามแนวทางทั่วไป
| แนวทาง | ช่วงความชื้นสัมพัทธ์ในห้องที่ใช้ทั่วไป | หลักการ | ต้นทุนหลัก |
|---|---|---|---|
| ลดความชื้นด้วยคอยล์เย็น + รีฮีต | ประมาณ 45%~65% | คอยล์น้ำเย็นทำให้อากาศเย็นต่ำกว่าจุดน้ำค้างจนน้ำควบแน่น แล้วอุ่นกลับถึงอุณหภูมิลมจ่าย | พลังงานรีฮีต อุณหภูมิน้ำเย็นต้องต่ำกว่าจุดน้ำค้างเป้าหมาย |
| คอยล์เย็น + โรเตอร์ดูดความชื้น | ประมาณ 30%~45% | คอยล์ลดอุณหภูมิและความชื้นเบื้องต้น โรเตอร์ลดความชื้นเชิงลึก | พลังงานรีเจนเนอเรตโรเตอร์ วิธีให้ความร้อนรีเจนเนอเรตมีผลต่อค่าใช้จ่ายการเดินระบบ |
| โรเตอร์ดูดความชื้นเป็นหลัก | ต่ำกว่าประมาณ 30% | โรเตอร์ดูดซับความชื้น ฝั่งรีเจนเนอเรตใช้ความร้อนคายความชื้นออก | พลังงานรีเจนเนอเรตสูง ต้องมีแหล่งความร้อนรีเจนเนอเรตที่เสถียร |
สามแนวทางนี้ไม่ได้มาแทนที่กัน แต่แบ่งหน้าที่ตามช่วงความชื้น: โรงงานทั่วไปมักใช้แบบแรก กระบวนการความชื้นต่ำใช้แบบที่สอง ความชื้นต่ำพิเศษใช้แบบที่สาม
2. เกณฑ์ตัดสิน: จุดน้ำค้างของเครื่องเทียบกับจุดน้ำค้างในห้อง
จะรู้ว่าแนวทางใดใช้ได้ ให้เปรียบเทียบเพียงเรื่องเดียว: จุดน้ำค้างของลมจ่ายต่ำกว่าจุดน้ำค้างของอากาศในห้องหรือไม่
หากจุดน้ำค้างลมจ่ายสูงกว่าในห้อง ลมที่จ่ายเข้าไปก็คือแหล่งความชื้นเสียเอง ความชื้นในห้องจะมีแต่เพิ่มขึ้น เพิ่มความเย็นเท่าไรก็ไม่ช่วย ต้องลดอุณหภูมิน้ำเย็น หรือเปลี่ยนไปใช้อุปกรณ์ที่ลดความชื้นได้ลึก
น้ำเย็นมักจ่ายที่ 7℃ และกลับที่ 12℃ อุณหภูมิผิวคอยล์จึงถูกจำกัด จุดน้ำค้างของเครื่